جايتان خالي مسافر عربستان بوديم به اتفاق خانواده جهت زيارت مسجدين شريفين

و ...

وارد فرودگاه جده شديم و به سالني هدايت شديم

ساعت حدود 10 به وقت عربستان با كم و زيادش

و نشستيم و نشستيم و كسي به ما كاري نداشت و كسي از ما احوال نمي‌گرفت

نه آبي كه بخوريم و نه بوفه‌اي،

حدود ساعت يك، اذان دادند و نماز خوانديم، كجا، همان كف سالن

يا مسجدي نبود و يا ما اجازه استفاده نداشتيم

ترس ما از آنفولانزای خوكي را هم اضافه كنيد

 كه به هيچ جا دست نمي‌زديم

 حالا بايد كف سالن نماز بخوانيم.

توكل بر خدا، خوانديم.

و كم كم رفتيم به سالن ديگري

حدود 12 تا 14 گيت براي ممهور كردن گذرنامه‌ها به مهر دخول

و ما حدود 500 نفر، در صف‌هاي طويل به صف ايستاديم.

البته مشتاق و با نشاط

صف‌ها فشرده و طويل (خودتان حساب كنيد هر صف چند نفر)

پيرها هم

كمي انتظار طولاني شد، مأموران قدم مي‌زدند، با موبايل صحبت مي‌كردند، مي‌خنديدند،

پشت ميز مي‌نشستند، دوباره بلند مي‌شدند، مي‌رفتند، مي‌آمدند و ...

داشتند زخم مي‌زدند

بالاخره يكي آمد و كار شروع شد

اولين نفر رفت حالا مگر ولش مي‌كنند

عكس ‌برداري، انگشت نگاري و هرچه كه فكر كنيد،

حساب كردم با اين سرعت يكي دو روزي بايد در صف باشيم

يكي دو نفر ديگر هم آمدند، هر سه چهار صف به يك گيت؟

و به نوبت از هر صف يك نفر مي‌رفت،

 معادله‌ها را شما حل كنيد.

پيرزني رفت،

طرف كلي با موبايلش صحبت كرد

 و پيرزن روي پا،

 سپس پا شد رفت و ديگر نيامد

و پيرزن منتظر

و ما او را به گيت ديگري فرستاديم!

سرتان را درد نياورم،

 چند ساعتي طول كشيد تا از اين مرحله هم گذشتيم

راستي در عربستان چه مي‌گذرد؟

يك روز در مدينه شبكه خبر خودمان را نگاه مي‌كردم كه ديدم در برنامه ای  سياسي،

 كارشناس مسائل عربستان آمد و شروع كرد از خجالت عربستاني‌ها در آمدن

 و از پادشاه شروع كرد و وزير كشور و ...

راستي در ايران چه مي‌گذرد؟

يادم رفت بگم، ضمناً از آنفولانزاي خوكي هم خبري نبود.

سبب غيبت امام عصر(عج) خودمان هستيم

کوتاه گفته هاي مرحوم آيت الله العظمي بهجت در باره امام زمان

ائمه (عليهم السلام) فرموده اند: شما خود را اصلاح کنيد، ما خودمان به سراغ شما مي آييم و لازم نيست شما به دنبال ما باشيد!

*
تا رابطۀ ما با ولي امر: امام زمان (عج) قوي نشود، کار ما درست نخواهد شد. و قوّت رابطۀ ما با ولي امر (عج) هم در اصلاح نفس است.

*

چه قدر بگوييم که حضرت صاحب (عج) در دل هر شيعه اي يک مسجد دارد!

*
هر کس که براي حاجتي به مکان مقدّسي مانند مسجد جمکران مي رود، بايد که اعظم حاجت نزد آن واسطۀ فيض، يعني فرجِ خود آن حضرت را از خدا بخواهد.

*
خدا مي داند در دفتر امام زمان (عج) جزو چه کساني هستيم! کسي که اعمال بندگان در هر هفته دو روز (روز دوشنبه و پنجشنبه) به او عرضه مي شود. همين قدر مي دانيم که آن طوري که بايد باشيم، نيستيم!

*
آيا مي شود رئيس و مولاي ما حضرت ولي عصر (عج) محزون باشد، و ما خوشحال باشيم؟! او در اثر ابتلاي دوستان، گريان باشد و ما خندان و خوشحال باشيم و در عين حال، خود را تابع آن حضرت بدانيم؟!

*
اگر اهل ايمان، پناهگاه حقيقي خود را بشناسند و به آن پناه ببرند، آيا امکان دارد که از آن ناحيه، مورد عنايت واقع نشوند؟!

*
با اين که به ما نه وحي مي شود نه الهام، به آن واسطه اي که به او وحي و الهام مي شود توجه نمي کنيم؛ در حالي که در تمام گرفتاري ها - اعمّ از معنوي و صوري، دنيوي و اُخروي - مي توان به آن واسطۀ فيض؛ حضرت حجّت (عليه السلام)، رجوع کرد.

*

حضرت غائب (عج) داراي بالاترين علوم است؛ و اسم اعظم بيش از همه در نزد خود آن حضرت است. با اين همه، به هر کس که در خواب يا بيداري به حضورش مشرّف شده، فرموده است: براي من دعا کنيد!

*
راه خلاص از گرفتاري ها، منحصر است به دعا کردن در خلوات براي فرج ولي عصر (عج)؛ نه دعاي هميشگي و لقلقۀ زبان... بلکه دعاي با خلوص و صدق نيت و همراه با توبه.

سبب غيبت امام عصر(عج) خودمان هستيم

کوتاه گفته هاي مرحوم آيت الله العظمي بهجت در باره امام زمان

سبب غيبت امام عصر(عج) خودمان هستيم

کوتاه گفته هاي مرحوم آيت الله العظمي بهجت در باره امام زمان

1)    جايتان خالي رفته بودم مشهد

با قطار

و در ايستگاه سوار بر تاكسي

سر صحبت با آقای راننده باز شد و پس از چند سئوال و جواب پرسيدم به كي رأي دادي؟

بلادرنگ گفت: من و همة خانواده‌ و فاميل به احمدي‌نژاد رأي داديم.

گفتم چرا؟

گفت: حقوق بازنشستگي مرا زياد كرد و من هم به همه خانواده و فاميل گفتم به او رأي دهند.

2)      روز اول از درب باب الرضا وارد صحن جامع رضوي شدم، روبرويم كنار حوض مردم مشغول آب خوردن و حرف زدن و سمت راست فرش‌ها پهن و خانواده‌ها نشسته و مشغول صحبت، ما هم نشستيم و صحبت گل انداخته بود.

راستي يادم رفت بگويم كه در وسط صحن هم جناب آقاي احمدي‌نژاد سخنراني داشتند و مقابل ايشان هم در وسط صحن جماعتي بودند!

3)        نماز مغرب را به امامت حضرت آيت‌ا... مكارم شيرازي خوانديم و پس از نماز سخنراني داشتند مفصل، موضوع نفاق بود و از نشانه های نفاق  :

اول:دروغ گوئی

دوم:خیانت در امانت که فرمودند مگر این جوانهای ما امانت نیستند؟

سوم :عمل نکردن به وعده یعنی به مردم بگويي چنين مي‌كنم و چنان مي‌كنم و چنان است و ...

 وآن را نکنی و آنطور نباشد.

4)      شب دوم پس از نماز مغرب كه باز هم به امامت حضرت آيت‌ا... مكارم شيرازي بود جناب شيخ حسين انصاريان صحبت داشتند و موضوع ملاقات با امام زمان و خرافه پرستي  بود

که فرمودند:این ادعاها كذب است  و باور نكنيد و.....

5)      جمعه به نماز جمعه رفتم، در شبستان مسجد گوهرشاد و امام جمعه هم حضرت آقاي علم‌الهدي كه از قبل ايشان را مي‌شناختم بواسطة امامت مسجد مهدي (عج) تهران و حضور در جلسه هفتگي و البته دامادشان كه از دوستان است.

ايشان مفصل صحبتي داشتند كه خلاصه‌اش آن است كه:

 حكم از آن خداست كه به امام زمان تفويض كرده و ايشان هم به نائب بر حقشان آيت‌ا... خامنه‌اي كه حكم ايشان حكم خداست.

البته ايشان فرمايشات ديگري هم داشتند كه گل آن را گفتم.

6)      سخنران قبل از خطبه‌ها مسئول تأمين اجتماعي استان بود كه از خدمات گسترده در این چهار سال گزارشی ارائه داد و با آمار خود ثابت کرد وضعيت ما از آمريكا خیلی خیلی بهتر است!

 (البته ايشان مثال آمريكا را زدند نه اينكه از خودم بگويم)

(راستی یکی میفرمود آمار ذلیل شده است)

 نتیجه گیری:

با خودتان

در انتخابات رياست جمهوري مابين اسلام و كفر قرار نگرفته‌ايم

مدافع نظام و مقابل نظام هم نيستيم

اينها وظيفه شورای نگهبان است

ما بين انتخاب برنامه‌هاي مختلف براي اداره كشور هستيم

كافي است در برنامه‌ها دقيق شويم

محورهاي برنامه‌ها هم معلومند

الف) اقتصاد:  بهبود وضعيت توليد، تورم و حل مشكلات معيشتي مردم

ب) سياست:  اصلاح رابطه با كشورهاي جهان و ارتقاء جايگاه ايران در نظام بين‌الملل، رفع  خطرهاي احتمالي براي تماميت ارضي ايران، رفع تحريم‌هاي بين‌المللي و ارتقاء شأن ايران به عنوان كشور شيعه در جهان

ج) فرهنگي ـ ديني ـ اجتماعي:

ارتقاء شاخص‌هاي علاقه‌مندي به مذهب ـ رعايت حقوق شهروندي

كاهش فساد اجتماعي و اداري ـ افزايش علاقه‌مندي به وطن، تاريخ و گذشته اين مرز و بوم

ارتقاء رابطه احترام آميز بين شهروندان و ايفاء حقوق مدني آنان از جمله اطلاع از اوضاع جاري مملكت و امكان ارائه نظرات و مشاركت در تصميم‌گيري‌ها

.................

كافي است شما وضعيت دولت فعلي و برنامه‌هاي ساير كانديداها را درباره شاخص‌هاي فوق و امثال آن بررسي كنيد و تصميم بگيريد.

آنچه كه بعضي انجام مي‌دهند گل آلود كردن آب است به جاي بررسي شاخص‌ها، پيش كشيدن بحث اسلام و كفر، انقلاب و ضد انقلاب، آمريكايي و وطن فروش، ولايي و ضد ولايي و مانند آن است تا با هيجاني كردن يك گروه و عصبي كردن گروه ديگر، جمعي را به سمت كانديداي خاص و گروهي را هم به سكوت و نا اميدي وادار كنند.

اين روحيه‌اي است كه چند سال است بر انتخابات حاكم شده

و منطق حكم مي‌كند به اصل دموكراسي برگرديم

بررسي برنامه و انتخاب آن

راستي مگر شوراي نگهبان تكليف جماعت ضد دين و ضد ولايت را مشخص و آنها را از گردونه حذف نكرده است.

پس ارائه اين بازي تا روز انتخابات چرا؟

آقای کروبی در زندان که بود، قلب بزرگی داشت.امکان نداشت به یکی از زندانیان توسط یک زندانی دیگر ظلمی بشود و او سکوت کند.حتما مداخله می کرد.من گریه او را زیر شکنجه ندیدم، اما بارها گریه او را برای ظلمی که بر کسی رفته بود، با چشم خودم دیدم.

به دوستی که در مجلس سال ها در کنار او بود گفتم: به من بگو آیا او هنوز مرد همان سال هاست. و یا حالا که به قدرت رسیده، و رییس مجلس شده ،فراموش کرده است؟
آن دوست گفت:هنوزهمان آدم است.کسی نیست که دستگیر شود و او بشنود و پیگیر کارش نباشد.

من یقین دارم که اگر آقای کروبی رای بیاورد، وضع حقوق بشر که زخم بی مرهم جامعه ماست، مرهمی و التیامی می یابد. وحیثیت از دست رفته بین المللی ما تا حدود زیادی اعاده خواهد شد.

از طرفی او را تنها و بی یاور نمی بینم. در کنار او کسانی را می بینم که تهران و ایران نیمه مدرن امروز، از معماری کلان امثال آن ها به وجود آمده است.

کروبی تجربه مدیریت مجلس را دارد. تجربه اصلاحات را دارد. درد کشیده است.و برای آزادی سیلی خورده است. و خوشبختانه صفر و صدی نمی اندیشد. و اگر به قدرت برسد، نمی خواهد مثل احمدی نژاد کشور را به دست یک جناح بسپارد. و بلد است برای حل مشکلات با جناح های مختلف مذاکره کند.ومذاکره در دنیای امروز رفتار شهروند متمدن است...

در قبل ازانقلاب زهرا رهنورد مشهورترین زن هنرمند مسلمان ایران بود. ما در زندان سیاسی مدام درباره یک دختر هنرمند و شجاع ایرانی حرف می زدیم که با جسارت و هنرش غوغا کرده است وهر روز منتظر خبر دستگیری اش بودیم.

بعدها که انقلاب شد ، من یک روز در آسانسور روزنامه ای سوار شدم ، خانمی به همراه دختر بچه کوچکی سوار آسانسور شد. به رسم آن دوران من سرم را پایین انداختم.و چشمم به کفش پاره این خانم افتاد.یک دفعه آن خانم مرا شناخت و پرسید : شما فلانی هستی؟ گفتم :بله.و او هم گفت:من هم زهرا رهنورد هستم. گفتم: خوشوقتم و رویم نشد بگویم سال هاست منتظر دیدارشما بودم.

وقتی از آسانسور خارج شدم، فقط آن کفش پاره در نظرم بود. در آن زمان او همسر نخست وزیر کشور بود. امروزه من و شما کفش پاره را ملاک خوبی کسی نمی دانیم. از بس که عوام فریبانه آن را خرج کرده اند. اما در آن روزگار ما شیفته آن داستان حضرت علی بودیم که عده ای جمع شده بودند تا او را به حکومت راضی کنند و او مشغول وصله زدن به کفش پاره اش بود و می گفت: دنیایی که شما به من پیشنهاد می کنید،برای من بی ارزش تر از این کفش پاره است.

برای نسل ما چنین داستان هایی و چنین بودنی هایی آتش به روحمان می زد. اگر کفش رهنورد که زن نخست وزیر آن دوران بود، پاره نبود، در آن دوران جنگ ،کفش 30میلیون ایرانی دیگر باید پاره می بود ، و کسی به فکر نبود.

این ها اینطور می زیستند تا فراموش نکنند که نماینده کدام ملتند.امروزه ما نه در آن شرایطیم و نه این چیزها آتش در جان کسی می زند. اما انقلاب با این قصه هایش بود که جان نسل مرا به آتش می کشید و از داشتن و بودن بی نیازمان می کرد.

در کنار این سادگی و بی میلی به دنیا که هم ویژگی رهنورد بود و هم ویژگی مهندس موسوی،یک روح ثروتمند از هنر و فلسفه و مدیریت در آن ها وجود داشت.و همین بود که آن ها را متفاوت می کرد.و الا خیلی ها هستند که ساده زیستند، و فقیرانه زندگی می کنند، اما روح شان از زندگی شان فقیر تر است.

جمعه شب رفته بودم سينما فلسطين

جايتان خالي

اخراجي‌ها 2

سالن اصلي و بسيار بزرگ سينما پر از جمعيت

و من در گوشه‌اي از طبقه دوم به همراه خانواده

آنهم پس از 40 روز كه از اكران فيلم مي‌گذرد

و متجاوز از 5 ميليارد تومان فروش

و فيلم شروع مي‌شود

همه هنرپيشه‌ها هستند

حتي شيلا خداداد) مسافري از هند( كه خيلي وقت است نبوده

فيلم پر از لودگي‌هاي خاص سينماي طنز ايران  

   چيزي شبيه طنز لوده فرانسوي

و بعضاً لبخندي بر لب مي‌نشيند

گرچه بيشتر تلخ است و گزنده

و بستر اين لودگي‌ها دفاع مقدس و خاطرات آن است.

ياد فيلم مارمولك بخير

با آن طنز فاخر

كه فقط به خاطر پرداختن به موضوع روحانيت

البته ديديم كه چه بر سرش آوردند

و كسي نگفت كه محتواي آن چيست

و كسي نديد كه آيا مردم به روحانيت نزديك مي‌شدند يا خير

براي آنان كه در جبهه بودند كمي عجيب

و عجيب‌تر آنكه

چرا چنين استقبالي از جانب مردم

هيچ مخالفتي!

و در آخر چرا ده‌نمكي؟

با آن سابقه سياهِ روشن

و چرا سرود اي ايران

و چند سئوال ديگر

تا بعد ...

این مطلب توسط یکی از دوستان ارسال شده است.

يک شب، حدود ساعت ٥/١١ بعدازظهر،

يک زن مسن سياه پوست آمريکايى در کنار يک بزرگراه و در زير باران شديدى که می‌باريد

 ايستاده بود.

ماشينش خراب شده بود و نيازمند استفاده از وسيله نقليه ديگرى بود.

او که کاملاً خيس شده بود دستش را جلوى ماشينى که از روبرو می‌آمد بلند کرد.

 راننده آن ماشين که يک جوان سفيدپوست بود براى کمک به او توقف کرد.

البته بايد توجه داشت که اين ماجرا در دهه ١٩٦٠ و اوج تنش‌هاى ميان سفيدپوستان

و سياه‌پوستان در آمريکا بود.

مرد جوان آن زن سياه‌پوست را به داخل ماشينش برد تا از زير باران نجات يابد و بعد مسيرش را عوض کرد و به ايستگاه قطار رفت و از آن جا يک تاکسى براى زن گرفت و او را کمک کرد تا سوار تاکسى شود.

زن که ظاهراً خيلى عجله داشت از مرد جوان تشکر کرد و آدرس منزلش را پرسيد.

چند روز بعد، مرد جوان در خانه بود که صداى زنگ در برخاست. با کمال تعجب ديد که يک تلويزيون رنگى بزرگ برايش آورده‌اند. يادداشتى هم همراهش بود با اين مضمون:

            «از شما به خاطر کمکى که آن شب به من در بزرگراه کرديد بسيار متشکرم. باران نه تنها لباس‌هايم که روح و جانم را هم خيس کرده بود. تا آن که شما مثل فرشته نجات سر رسيديد. به دليل محبت شما، من توانستم در آخرين لحظه‌هاى زندگى همسرم و درست قبل از اين که چشم از اين جهان فرو بندد در کنارش باشم. به درگاه خداوند براى شما به خاطر کمک بی‌شائبه به ديگران دعا می‌کنم.»

                                                               ارادتمند                                                             

                                                            خانم نات کینگ کول                                                                                       

این مطلب توسط یکی از دوستان ارسال شده است.

شب کریسمس بود و هوا، سرد و برفی.

پسرک، در حالی‌که پاهای برهنه‌اش را روی برف جابه‌جا می‌کرد تا شاید سرمای برف‌های کف

پیاده‌رو کم‌تر آزارش بدهد،  صورتش را چسبانده بود به شیشه سرد فروشگاه و به داخل نگاه می‌کرد.

در نگاهش چیزی موج می‌زد،

انگاری که با نگاهش‌، نداشته‌هاش رو از خدا طلب می‌کرد،

انگاری با چشم‌هاش آرزو می‌کرد.

خانمی که قصد ورود به فروشگاه را داشت، کمی مکث کرد و نگاهی به پسرک که محو تماشا بود انداخت و بعد رفت داخل فروشگاه.

چند دقیقه بعد، در حالی‌که یک جفت کفش در دستانش بود بیرون آمد.

ـ آهای، آقا پسر!

پسرک برگشت و به سمت خانم رفت.

چشمانش برق می‌زد وقتی آن خانم، کفش‌ها را به ‌او داد.

پسرک با چشم‌های خوشحالش و با صدای لرزان پرسید:

 - شما خدا هستید؟

 - نه پسرم، من تنها یکی از بندگان خدا هستم!

 - آها، می‌دانستم که با خدا نسبتی دارید!

این متن توسط یکی از دوستان ارسال شده است.

در روزگار قديم، پادشاهى سنگ بزرگى را در يک جاده اصلى قرار داد.

سپس در گوشه‌اى قايم شد تا ببيند چه کسى آن را از جلوى مسير بر می‌دارد.

برخى از بازرگانان ثروتمند با کالسکه‌هاى خود به کنار سنگ رسيدند، آن را دور زدند و به راه خود ادامه دادند. بسيارى از آن‌ها نيز به شاه بد و بيراه گفتند که چرا دستور نداده جاده را باز کنند امّا هيچ يک از آنان کارى به سنگ نداشتند.

سپس يک مرد روستايى با بار سبزيجات به نزديک سنگ رسيد. بارش را زمين گذاشت و شانه‌اش را زير

 سنگ قرار داد و سعى کرد که سنگ را به کنار جاده هل دهد.

 او بعد از زور زدن‌ها و عرق ريختن‌هاى زياد بالاخره موفق شد.

 هنگامى که می خواست سراغ بار سبزيجاتش برود تا آن‌ها را بر دوش بگيرد و به راهش ادامه دهد متوجه شد کيسه‌اى زير آن سنگ در زمين فرو رفته است.

کيسه را باز کرد

 پر از سکه‌هاى طلا بود

 و يادداشتى از جانب شاه که:

                             " اين سکه‌ها مال کسى است که سنگ را از جاده کنار بزند. "

آن مرد روستايى چيزى را می‌دانست که بسيارى از ما نمی‌دانيم!

                                                         "هر مانعى = فرصتى "

این متن را دوستی عزیز برایم ارسال کرده است.

من دانشجوى سال دوم بودم.

يک روز سر جلسه امتحان وقتى چشمم به سوال آخر افتاد، خنده‌ام گرفت.

فکر کردم استاد حتماً قصد شوخى کردن داشته است.

سوال اين بود: « نام کوچک مردى که محوطه دانشکده را نظافت می‌کند چيست؟ »

من آن مرد نظافتچى را بارها ديده بودم. مرد بلند قد، با موهاى جو گندمى و حدوداً شصت ساله بود.

امّا نام كوچکش را از کجا بايد می‌دانستم؟

من برگه امتحانى را تحويل دادم و سوال آخر را بی‌جواب گذاشتم. درست قبل از آن که از کلاس خارج شوم دانشجويى از استاد سوال کرد،

آيا سوال آخر هم در بارم‌بندى نمرات محسوب می‌شود؟

استاد گفت: حتماً

و ادامه داد:

شما در حرفه خود با آدم‌هاى بسيارى ملاقات خواهيد کرد. همه آن‌ها مهم هستند و شايسته توجه و ملاحظه شما می‌باشند، حتى اگر تنها کارى که می‌کنيد لبخند زدن و سلام کردن به آن‌ها باشد.

من اين درس را هيچگاه فراموش نکرده‌ام.

صبح زود به اتفاق خانواده راهي قم شديم

از چند روز قبل با رفقا قرارش را گذاشته بوديم، چند تا از بچه‌هاي هم دوره دبيرستان

بالاخره موعدش رسيد

چقدر شلوغ، ماشين را در فاصله‌اي بعيد پارك كرده، پياده آمديم مفصلاً ،تا رسيديم

وقت نماز جمعه، جمعيت زوّار به مجاوران نمازگزار اضافه شده، ازدحام كم سابقه‌اي پديد آمده بود.

در گوشه‌اي نشستم، خطيب سخناني پيرامون تسبيح موجودات حتي جامدات بيان مي‌نمود با شاهد مثال فراوان،

راستي جمادات به تسبيح خدا مشغولند!!!،

مي‌دانستي؟!

علماي تازه گذشته را هم زيارت نمودم، آن بالاي مسجد بالاسر حسابي شلوغ شده!

به قبلي‌ها، مرحوم ميرزا جواد تبريزي، مرحوم فاضل لنكراني و مرحوم مشكيني هم اضافه شده‌اند

سنگ‌هاي بسيار بزرگ و مرتفع

فاتحه‌اي براي هر كدام و استمدادي از ارواح طيبه‌اشان خصوصاً مرحوم علامه طباطبايي .

در بازگشت هم در استراحتگاه مهتاب بوديم، جايتان خالي   

راستي چه مي‌كند اين بخش خصوصي

به ناهاري، گپي و استراحتي گذشت و شامگاه هم در تهران.

زیارت قم هم برای بچه های تهران نعمتی است ها.

رستمخاني ،افصح،الموتي،خالوحجي و انوري.

يادم است كه از پنجم ابتدايي تابستان‌ها را به كار مي‌گذراندم، از كار در باغ‌هاي كن و ميوه‌چيني، چيدن ميوه در جعبه و گردو سوله كردن تا كار قنادي و يك سالي هم پيش پدرم به كارخانه پارس متال در كيلومتر 7 جاده مخصوص كرج رفتم، كارخانه‌اي كه چدن تهيه مي‌كرد و با ريختن چدن مذاب در قالب‌هاي مختلف، قطعات چدني می ساخت كه نوعاً در كارهاي ساختماني مصرف داشتند.

آنهايي كه در كنار كوره كار مي‌كردند كه دماي كوره و مذاب بالاي 1000 درجه است و تكليف روشن

و بعضي هم در قسمت‌هاي دورتر و البته كمي و فقط كمي ساده‌تر 

باز هم تابستان و باز هم ماه رمضان، سحري مي‌خورديم اذان ساعت 2:48 بود و پس از نماز راه مي‌افتاديم چرا كه ساعت 5 صبح كار شروع مي‌شد در كارخانه!

و از قضا چند روزي در قسمت نورد لوله با يكي از دوستان مشغول بوديم، نورد آن است كه لوله‌ها را روي غلتكي مي‌گذارند و غلتك به داخل كوره‌اي مي‌رود و حدود 700 الي 800 درجه حرارت مي‌بيند و لوله سرخ شده و گداخته از طرف ديگر كوره بيرون مي‌آيد بلا تشبيه مثل نان ماشيني كه نانواها در جلوي كوره آن را بر مي‌دارند منتها من و دوستم بايستي به كمك ميله‌هاي فولادي، لوله‌هاي يك متري گداخته را از روي غلتك برداشته و در محلي دپو مي‌كرديم و بلافاصله سراغ لوله بعدي مي‌رفتيم درست مثل همان نانوا كه فرصت درنگ كردن ندارد. و شما سنگيني كار را اضافه كنيد به حرارت محيط و شدت گرماي تابشي از لوله گداخته كه چشم را آزار مي‌دهد چه برسد به پوست صورت! و اين بود تا ساعت 11 كه دست از كار مي‌كشيديم و سريع خود را به محل مي‌رسانديم تا نماز ظهر را در مسجد محل كنار دوستان باشيم

و عجب صفايي داشت آن نماز جماعت‌ها و چقدر هم مردم مي‌آمدند و چه شلوغ مي‌شد مسجد محل.

 صبح‌هاي زود از خانه راه مي افتادم تا ساعت 7:30 بر سر كار باشم و شب‌ها هم حدود ساعت 10 تا 10:30 به منزل مي‌رسيدم و بلافاصله مي‌خوابيدم  تا صبح روز بعد كه روز از نو و روزي از نو 

 و كار من صبح‌ها كمك به پخت زولبيا بود، نشستن در كنار گاز و لگن پر از روغن داغ ! از صبح تا حدود 3 و 4 عصر و پس از آن هم كه كارگران زولبيا پز مي‌رفتند تا به منزل برسند تازه من شيفت دوم كارم شروع مي‌شد، حضور در قسمت فروش قنادي و كمك به فروشندگان تا حدود ساعت 9 شب و در اين ميان هم لقمه‌اي افطاري خوردن در شلوغي كار  
يادم مي‌آيد كه صبح‌ها گرماي روغن و گاز آنچنان كلافه‌ام مي كرد كه بارها صورتم را با آب سرد مي‌شستم و به ساعت كه نگاه مي‌كردم تازه 10 و 11 بود و به اذان که يك ربع به هشت .....،

شيطان وسوسه‌ام مي‌كرد و ...
و غروب‌ها كه ديگر جنازه‌ام مانده بود و بس و مثل همه‌ي بچه‌هاي هم سن و سالم، منتظر اذان و همه چيز رابرای خوردن جمع كرده بودم و تا اذان مي‌دادند ناي خوردن هيچكدامشان را نداشتم.
تا بعد  

می گویند اعمال ما را به ایشان عرضه می کنند

می گویند ایشان بین ما زندگی میکنند

یادش بخیر حاج آقای حق شناس میفرمودند:

سعی کنید به کسی اهانت نکنید شاید از اولیای الهی باشد...

می گویند وقتی ظهور میکنند برای برخی از ما آشنا هستند!

راستی چقدر منتظر ظهوریم؟

و چقدر به ایشان فکر میکنیم؟

......

در جبهه دوستی بود به نام محسن کریمی که میگفت:

از هشت سالگی برای دیدار امام اشک ریخته!

و من و من به جای من تو نمی فهمم که یعنی چه؟!

می گویند وقتی ایشان بیایند برخی مردم گویند:

                                                "یاتی بدین جدید"

و وای بر ما از این امانت داری

 و از این دینداری

........واجعلنا من اعوانه و انصاره والمستشهدین بین یدیه.

 نیمه شعبان یادآور ظهور و امیدواری

 و بهانه ای برای بیداری و آگاهی

 بر همه دوستان مبارکباد.

پارك كوهسار در ارتفاعات كن قرار دارد كه توسط جناب آقاي كرباسچي تأسيس و زمان جناب آقاي قاليباف رسيدگي بيشتري به آن شد و الآن يكي از پارك‌هاي مهم جنگلي نزديك تهران است كه هر هفته ميزبان جمعيت زيادي از شهروندان تهراني است.

از دوستان شنيده بودم كه اخيراً پنج شهيد گمنام را در آن‌جا به خاك سپرده‌اند.

لذا شب جمعه به قصد زيارت قبور شهدا و گشت ‌وگذار در پارك به همراه خانواده عازم آنجا شديم

در ورودي پارك نگهبان مانع ورود ماشين‌هاي جلويي شد و به آنها گفت كه سريع برگردند من كه مشغول دور زدن بودم ـ نگاهش به من افتاد و گفت شما بفرمائيد.

و در پاسخ به تعجب من گفت:

شما خانواده هستيد

و تازه فهميدم كه آنان ناخانواده بودند.

باري، نورافكن‌هاي سبز بر سرتپه‌اي بلند، همراه با تلاطم پرچم‌هاي يا حسين و يا زهرا منظره‌اي زيبا را پديد آورده بودند و مخفي نمي‌كنم كه فضاي معنوي آنجا خصوصاً گمنام‌ بودن شهداي دفن‌شده

نورافكن‌هاي سبز، پرچم‌هاي افراشته ـ صداي دلنشين و ملايم آهنگران، بلنداي تپه، خروش باد، مناجات زائرين و ... محيطي معنوي و زيبا را براي پروازي مختصر فراهم كرده بود، كافي بود كه دل بدهي

پس از تأملي و نمازي، مشغول گشت ‌و‌گذار در پارك شدم و برفراز تپه‌اي ديگر، مجاور و مشرف! بر تپة شهدا، ناگاه جمعيتي توجه مرا جلب كرد.

نوار ترانه‌اي و دست‌ زدني و رقصيدن چند پسر و جمعيت حلقه ‌زده و نظاره‌گر، بسيار شلوغ‌تر از زائران تپه قبلي؛

تازه نگهبان مانع ورود بعضي‌ها به پارك شده بود!

از جماعت رقاص روي برگرداندم و درست در زماني كه صداي گوش ‌خراششان مغزم را برده بود، ناگاه چشمم به تپه شهدا افتاد و........

راستی مشکل کدام است:

شادی کردن و رقص جوانان؟

نبود محل مناسبی برای شادی آنان؟

مشکلات نسل جوان؟

دفن شهدا در پارک؟

سخت گيری افراطی بر جوانان؟(که باعث چنين عکس العملی شده)

....؟

اصلاْ مگر مشکلی وجود دارد؟

پخش گزارشي به نام ترور از سيماي جمهوري اسلامي همراه با نمايش تصاويري از آن روزگار يكبار ديگر مرا با خود به گذشته برد همانطور كه برنامه سيره عملي حضرت امام(ره) نيز چنان كرده بود.

روزها و سال‌هاي اوليه انقلاب و مسائل و مشكلات و حال و هواي خاص آن روزها

گمان مي‌كنم پرداختن به اين مسائل و پخش آن تصاوير براي نسل اولي‌ها باعث پرواز و تجديد بيعت و براي نسل‌هاي بعدي باعث آشنايي بيشتر و ارزشمندتر شدن پايه‌هاي انقلاب خواهد شد.

و بازهم تشكر از برنامه‌سازان

يادم مي‌آيد كه در عصر يك روز جمعه كه از منزل خارج شدم ديدم تمام خيابان سراسري محّل را بسته و با گلدان و عكسهاي شهدا آذين كرده بودند.

من كنجكاوانه به دنبال گلدانها و فضاي آب و جاروب شده و معطر خيابان همراه با تماشاي تمثال شهدا كه خيلي‌هايشان را ديده بودم و شايد مي‌شناختم پيش رفتم و ناخودآگاه با سيل جمعيتي مواجه شدم كه در حسينيه جمع بودند.

و معلوم شد كه سه تن از بچه محل‌ها هنگام بازگشت از نمازجمعه سوار بر موتور هدف رگبار كور منافقان قرار گرفته و شهيد شده بودند

مراسم تشييع جنازة آنان بسيار باشكوه و با حضور قريب به اتفاق اهالي محل فرداي آنروز برگزار و آنان در گلستان شهداي محل به خاك سپرده شدند.

راستي آن روزها اين سختي‌ها و مصيبت‌ها فقط مردم را محكم‌تر مي‌كرد و بس.

هدف از توسعه چيست؟

افزايش درآمد و توجيه اقتصادي

اگر چنين باشد هرچه تعداد مدارس بيشتر قاعدتاً منافع اقتصادي هم بيشتر

و حفظ حداقل استانداردها و تمركز روي مسائل آموزشي و تبليغ كاذب و بزرگنمايي نقاط مثبت و ... از شاخصه‌هاي آنند

 و اين از مجتمع مفيد به دور!

و اگر توسعه از مصاديق افزايش كار خير؟

آنگاه نه به قيمت افت كيفيت و رقيق ‌شدن شربت تربيت

و اين بوده كه از قديم اولويت بر ايجاد مجموعه‌اي قوي بوده

تا بتواند الگويي براي خيل مدارسي باشد كه با سرمايه خود و استفاده از روش‌هاي مفيد در واقع مفيد را توسعه داده‌اند و ما را در خير خود شريك كرده‌اند.

و اگر شعبة اصلي مفيد در نهايت اقتدار بماند، اين رويه توسعه مجازي ادامه خواهد يافت الي الابد.

و اين بوده كه بجاي توسعه حقيقي به توسعه مجازي

و حفظ و ارتقاء شعبه اصلي پرداخته‌ايم

و مفيد2 هم نه به انتخاب كه شخص هبه كرد و شد

و مدتی هم با فاصله کیفی

تا بالاخره به زحمت فراوان و تضعيف مجموعه اصلي بواسطه تقسيم توانش

به تواني رسيد

و در اين ميان آنچه منطقي است و پذيرش آن طبيعي

توسعه در راستاي ايجاد چيزي است كه نقص مجموعه است

مثل دبستان ـ پيش‌ دبستاني ـ مهد ـ مجموعه‌هاي دخترانه ـ آموزشگاه زبان ـ كانون فارغ‌التحصيلان، مجموعه‌هاي ورزشگاهي و اردوگاهي و ...

و رشته‌هاي جديد همچو تجربي و انساني

و اين شد كه مفيد3 آمد به توسعه انساني

و حال كه به گذشته مي‌نگرم

كاش اتاقي در مفيد1 به انساني اختصاص مي‌يافت

و به اين زحمت نمي‌افتاديم

و اين شد كه تجربي هم به همين صورت مجدداً راه‌اندازي شد.

 به کلاسی در مفيد1

و اگر ضرورتي اقتضا كند شايد هم در مفيد2

و ان‌شاءا...  دیگر توسعه ی  موازي نباشد

الا اينكه

نيروي انساني و منابع مادي آن فراهم باشد

تا چيزي شود در حدّ مفيد نه كلِّ بر آن

و در غير اين صورت نباشد به.

از مهمترين ويژگي‌هاي استاد خدابخش تسلط فوق‌العاده ايشان به شعر و بيان شيوا و دلپذيرشان بود.

ايشان در عين اينكه همچون استاد مسلم رياضي بسيار منطقي و رياضي گونه صحبت مي‌كردند لكن جملاتشان آهنگين و شعروار مي‌نمود، گويي روح سعدي در كالبد ايشان دميده شده

و از طرفي آنچنان جملات را محكم بيان مي‌كردند انگار فرماندهي با سربازانش سخن مي‌گويد و شوق مبارزه تا سر حد مرگ را در آنان مي‌دمد.

شنيده بوديم كه ايشان دستي هم در شعر دارند ولي اصرار ما نوعاً افاده نمي‌كرد و هر چه مي‌كرديم كه بحث از هندسه به شعر كشيده شود سنگمان به تير مي‌خورد.

اخيراً اشعاری از ايشان بدستم رسيده كه براي هم مدرسه‌اي‌هاي قديم كه همگي شاگرد ايشان بوديم شايد مطالعه یکی از آنها خالي از لطف نباشد.

عمرشان طولاني و عزتشان مستدام باد.

دور از فروغ مهرت مارا نمانده حالي
از حال و روز ياران اينك منم مثالي
دوريّ روي ياران از چشم دوستداران
يك لحظه هست ماهي يك روز هست سالي
يك لحظه با تو بودن عمري است جاوداني
يك عمر با تو بودن خوابي است يا خيالي
ياد وصال خوش باد از هجر روي ماهت
بدرمنير بودم، اكنون شدم هلالي
بشنو حكايت من چون بودم و چه گشتم
يكران لنگ پائي مرغ شكسته بالي
در عين نامرادي از جمله بي‌وفايان
يكسر بريده‌ام دل بي‌هيچ قيل و قالي
بگذار و بگذر از من تا وقت آن درآيد
انبان دل كنم وا باشد اگر مجالي
اي دل توقّعت را كمتر كن از خلايق
كز بي توقّعي خود يا بي‌فراغ بالي
عهدي مبند با كس كز عهده برنيايي
عهد شكسته باشد بر گردنت و بالي
هرگز مباش مرعوب از فصحت كلامش
هر آنچه مدّعي گفت آيد پي‌اش سؤالي
در پشت دانه دامي دارد نهفته شايد
پرهيز كن ز دام هرگونه خطّ و خالي
رفتم سراغ حافظ با ياد روي ماهت
اين بيت خوش درآمد ديشب زدم چو فالي
« آن دم كه‌ باتو باشم يك سال هست روزي
واندم كه بي‌تو باشم يك لحظه هست سالي»

31/6/79 تهران

همايش فارغ‌التحصيلان ـ 1385
از سمت راست به ترتيب: استاد شكيبا ـ استاد خدابخش ـ استاد ناظم
عكس از رضا مقدم ـ دوره 22

دلسوزان فرزندان انقلاب

امروزه تنها راه دستبرد نزده شده كه نه مثل خيلي از موارد تربيتي كه ريشه در نظرات فلان انديشمند يا نويسنده غربي است و فقط ما محتوا را عوض كرده‌ايم و همچنين يك حوزه اختصاصي است "حوزه زيارت به معناي عام" است. زيارت مؤمنين . زيارت صلحا . زيارت ائمه عليهم السلام.

در تعريف زيارت شنيده‌ايم كه "حضور الزائر عند المزور" است و البته هر چه زيارت شونده بالاتر باشد بهره زيارت كننده بيشتر است. اين حوزه بكر و دست نخورده است.

ما حتي اگر سكوتمان را ، لبخندمان را و نگاهمان را به بچه ها ارائه كنيم تاثير خودش را خواهد گذاشت. ما در زمان نوجواني و جواني خود به تدبير برخي از مربيانمان (مانند آقاي ربيعي) توفيق ديدار و حضور در محضر آدمهاي بزرگي را يافتيم و فكر مي‌كنم در شكل‌گيري شخصيت ديني مان تاثير به سزائي داشت.

"المجالسة مؤثرة" باز تاكيد مي‌كنم هرچه زيارت شونده بالاتر و هر چه زيارت كننده پذيرا تر باشد تاثير زيارت بيشتر خواهد بود. و بعضاً در خصوص ائمه عليهم السلام نياز به زمان هم ندارد.

اينهمه عكس مي و نقش نگاري كه بديد

 يك فروغ رخ ساقي است كه در جام افتاد

وقتي حضرت امير(ع) با تعدادي از صحابه از جائي عبور مي‌كردند يكي از ميان جمعي جوان به ساحت حضرت بي ادبي كرد. برخي اصحاب برآشفتند ولي حضرت امر كرد كاري نداشته باشيد بيائيد و برويم. اما فردي به نام كعب غرضي نيامد. حضرت او را خطاب كرد "كعب چرا نمي‌آئي؟" عرض كرد : "مي‌خواهم بيايم ولي نمي‌توانم چون آن جوان پسر من بود! " فرمود: "مي خواهي درستش كنم؟" گفت : بله

فرمود : صدايش كن

گفت: عمر پسرم بيا . نترس اميرالمؤمنين باشما كار داره.

عمر آمد و در مقابل اميرالمؤمنين قرار گرفت . چي بين آنها در آن چند دقيقه گذشت كسي نمي‌داند . فقط يك زيارت بود. اكنون كه مشرف به زيارت كربلا بشويد در بين اسماء شهداي كربلا نام عمر بن كعب غرضي را خواهيد ديد!

صوفي مجلس كه دي جام و قدح مي شكست

                                                      دوش به يك جرعه اي عاقل و فرزانه شد

مغبچه‌اي مي‌گذشت راهزن دين و دل

                                                         در پي آن آشنا از همه بيگانه شد

اين همان است كه در ادبيات ما نيز بدان پرداخته شده است . مانند سعدي در "گلي خوشبو در حمام روزي . . . "

اميد آنكه فراتر از قيل و قال هاي شعاري و تبليغاتي در خدمت صادقانه به نسل امروز و آينده سازان فردا همت بگماريم .

و دريغ از اين كار ساده كه نمي‌كنيم.

و تعطيلات مي‌آيد و چون باد مي‌رود و روزهاي آخر- اضطراب و نگراني -  چون ميداني آخرش كي است!
و حكايت عمر هم همين است با اندكي تفاوت
و آن اينكه نمي‌داني آخرش كي است
و اين اضطراب و نگراني هم نمي‌آيد تا اجل آيد و رویم و اضطراب در لحظه محشر كه گويم:

                          خدايا مرا برگردان تا از فرصت استفاده كنم

و گفته شود كه نه.

 
و تعطيلات عيد، چكيده زندگي دنيا است
و 14 فروردين تبلور قيامت
بعضي‌ها خندان و برخي نگران و گروهي گريان
و تو از كدامي!؟
و زندگي چگونه مي‌گذرد !!!

راستي عيدتان مبارك.

رمضان رستخيز د‌ل‌ها بود

و براي جان‌هايي كه در هواي انس باليدند

و دست بر بارش رحمت الهي گرفتند

و چشم بر انوار جمالش دوختند

و گوش به نواي دل‌انگيز آسمان دادند؛

عيد عظمت ديگري دارد و هنگامه‌اي ديگر است.

اللهم اهل‌الكبرياء والعظمه . . .

حلول عيد سعيد فطر را به شما عزيزان صميمانه تبريك مي‌گويم و اميدوارم كه اينجانب همچنان از صفاي باطن و دعاي خيرِ دوستان بهره‌مند باشم.

عصر يكي از روزهاي زمستاني در سال 1367، با چندتا از بچه‌هاي دوره براي نماز مغرب و استماع صحبت‌هاي حاج‌آقا به سمت بازار در حال حركت بوديم.

در آن سال‌ها حاج آقا در مسجد امين‌الدوله بازار، نماز را اقامه مي‌كردند و سه‌شنبه‌ها و جمعه‌ها هم نيم ساعتي بعد از نماز صحبت مي‌كردند.

البته از هر دري! چيزي شبيه به كشكول و بعد هم مداحي مختصري كه هنوز صداي آن در گوشم طنين‌انداز است.

اصرار حاج‌آقا هم به خواندن روضة حضرت علي‌اصغر (ع) بود و مي‌گفتند كه «چه گره‌هاي بزرگي كه با اين انگشتان كوچك باز نمي‌شود.»

اين يكي باشد براي بعد.

در راه مسجد، صحبتِ رفتن به مشهد بود و اينكه كي بيايد، كي نيايد، فلاني بيايد شلوغ مي‌كند، اهل بذله‌گوئي است و كسي مي‌گفت اگر او بيايد اصلاً نمي‌آيم و از اين جور صحبت‌ها كه دقيق يادم نيست.

به مسجد رسيده و نماز را خوانديم و كلاً موضوع را فراموش كرده بوديم كه حاج آقا در بين صحبت‌ها ناگاه فرمودند:

«و البته بعضي‌ها هم مي‌خواهند بروند مشهد و با هم بحث مي‌كنند، آقا زيارت است، بحث ندارد، برويد ديگر!»

و رفتند سراغ موضوع ديگري و ما هم مثل آدم‌هاي برق گرفته به همديگر نگاهي انداختيم حاكي از تعجب همراه با لبخندي از رضايت.

و آن مشهد هم گذشت.

تا بعد . . .

ايشان مدتي است كه دربستر بيماري هستند و باسرطان دست وپنجه نرم ميكنند.

براي سلامتي ايشان دعائي كنيم.

به اميد سلامتي

محرم

تعرف الاشياء باضدادها

اگر محرم نبود

دل چگونه جلا پيدا مي‌كرد

زخم‌هاي جان چگونه التيام مي‌يافت

چشم‌ها براي چه مي گريستند

و سياهي و كدورت سينه‌ها به چه طريق برطرف مي‌شد

اگر محرم نبود

ديگر چه بهانه‌اي بود براي ايثار و از خودگذشتگي

ديگر چه الگويي بود براي شرف و مردانگي

و چگونه مي‌فهميديم كه استقامت يعني چه

و ياري دين خدا به چه قيمتي؟

اگر محرم نبود

سختي به خانواده معناي خود را از دست مي‌داد

و سنگيني آنان مانع حركت مي‌شد

اگر محرم نبود

ما در پيچ و خم زندگي گم مي‌شديم

اگر محرم نبود

يكدستي مردم را كجا مي‌ديديم

بچه‌هاي كوچك، عشق و بزرگي خود را چگونه عرضه مي‌كردند كه به چشم آيد.

اگر محرم نبود

اين همه زيبايي و حماسه و عشق و درس زندگي از كجا مي‌آمد

و اگر محرم نبود

اسلام زنده نبود

كه اين محرم و صفر است كه اسلام را زنده نگه داشته است.

براي ما ايرانيها مشهد جاي خالي شدن و تازه شدنه

جاي فرار از هرچي ... و خلوت كردن و آروم شدن

و اگر آقا نظر كنه جاي پاك شدن و برگشتن

و دوباره از اول. لحظه لحظه و ذره ذره سياه شدن و دور شدن

راستي اگر مشهد نبود دل امثال ما كجا آروم مي‌شد؟

Powered By
  BLOGFA.COM