در فضيلت نمازجماعت بسيار گفته‌اند و شنيده‌ايم، تنها ذكر خاطراتي است و بس 

1) يكي از دوستانم به مصر رفته بود و در آنجا براي اداي نماز به مسجدي وارد شد.

مي‌گفت پس از من دو نفر جوان مصری وارد مسجد شدند، آنها پس از نگاهي به سمت من آمدند و به من گفتند:

" انت‌ الامام" و پشت سر من ايستادند كه نماز را به جماعت بخوانيم و ...

2) در سرزمين مِني و در ميان چادرهاي آن براي جلوگيري از آتش سوزي، اجازة حمل و استفاده از اجاق را نمي‌دهند، آشپزي در بيرون انجام مي‌گيرد و غذا را مي‌آورند و براي آب جوش هم دولت عربستان محل‌هايي را تدارك ديده كه مجهز است.

به يكي از اين محل‌ها براي پيگيري آب جوش رفته بودم، 2 كاگر جوان با لباس كار كه بسيار هم سياه شده بود را مشاهده كردم كه در گوشه ای به جماعت نماز مي‌خواندند و آنكه امام بود آداب آن را به جا مي‌آورد و با صداي بلند مشغول قرائت نماز بود. بسيار لذت بردم.

3)دوستي مي‌گفت:

در دوبي و در سيتي‌ سنتر بودم و براي اداي نماز به نمازخانه آن مراجعه كردم، ديدم چند نفر براي نماز آمده بودند

  و همگي به يك نفر اقتدا كردند و نماز خواندند و رفتند در حاليکه شايد همديگر را نمی شناختند!

4)دوستي ديگر مي‌گفت:

در نمازخانة رستوراني در خارج به يك دوست ايراني‌ام اقتدا كردم براي نماز، يك نفر سني وارد شد و به ما ملحق شد و نمازش را با ما خواند و ...

5) در مسجد‌النبي جماعتي مالزيايي دير به نماز رسيده بودند و جماعت تمام شده بود، جماعت كوچك چند نفريشان را گوشه مسجد به راه انداخته بودند.

6) زماني كه دانش‌آموز بودم، در مدرسه اگر بعضي به جماعت نمي‌رسيدند، همان انتهاي سالن بدون جلب توجه به يك نفر ديگر اقتدا مي‌كردند و ...

در اردوها هم همين طور

نماز جماعت سنت و دستور پيامبر است و بايد بسيار سهل برگزار شود

در شرع هم شرط امامت بسيار آسان است

 عدالت كه همان عدم انجام كبيره و عدم اصرار بر صغيره

تازه اگر هم موردي باشد قبل از تكبير استغفرا.. گويي و تمام

ساير شرايط هم كه آسان است كه مهمترين آن قرائت صحيح

كه آنهم با سخت‌گيري بعضي از ما، كلاً مسلمانان چين و خيلي جاهاي ديگر تكليفشان روشن است.

راستی اين دوستان را توصيه ميکنم به توجه به قرائت بعضی مراجع

بلکه از افراط بپرهيزيم.

هدف از نوشتن اين سطور گلايه از دوستاني است که برای برقراری جماعت کمتر تلاش می کنند

شايد به وسواس دينی!.

عمري است كه دارم از مال دنيا فرار مي‌كنم كه از ايني كه هست بيشتر اسير نشوم.
كه اسير هستم و چقدر اسارت بد است.
وقتي سوار‌ماشينت هستي و فراموش مي‌كني آدم‌هايي رو كه پياده كيلومترها راه مي‌روند.
وقتي براي عيد لباس و كفش نو مي‌خري و فراموش مي‌كني كه خيلي‌ها حسرت يك جوراب نو را دارند.
وقتي كه روي تخت مي‌خوابي و پتوي گرمي را رويت مي‌اندازي و شب را با آرامش مي‌خوابي و فراموش مي‌كني كه مردمي زير آسمان شب به روي زمين سرد و سخت مي‌خوابند.
وقتي در مهماني‌ها در رستوران‌ها از چندين نوع غذا و ژله و مخلفات ميل مي‌كني و فراموش مي‌كني كه عده‌اي شب را گرسنه مي‌خوابند به اميد فردا و حتي نمي‌تواني تصور كني
كه مي‌شود كسي پابرهنه باشد يا آنكه بدون غذا بخوابد.

البته مي‌شود كه آدم پولدار باشد و به فقرا هم برسد و حرف‌هاي بالا مانع دنبال رفاه و آسايش در دنيا بودن نيستند!
ولي آيا واقعاً فردي كه تا حالا شب را در سرما، روي زمين سخت، بدون لباس گرم و با شكم گرسنه نخوابيده باشد مي‌تواند درك كند كه برخي چقدر سخت زندگي مي‌كنند.
حتي اگر ميليون‌ها به فقرا كمك كند.
حقيقت آن است كه آن شخص بعد از مدتي حتي اگر شرايط بد را تجربه كرده باشد فراموش مي‌كند و كمك كردن مي‌شود عادت او و يك نگاه محبت آميز از بالا به پايين و نه نگاه از پايين به پايين!!
و اينجاست كه اسارت كامل مي‌شود. دنبال دوربين عكاسي يك مليوني مي‌رويم. دنبال مبل راحتي سه چهار ميليوني مي‌رويم. دوست داريم تويوتا كمري داشته باشيم و يا حداقل ماشينمان با كلاس باشد. زرق و برق دنيا خيلي بي سر و صدا تو را اسير مي‌كنند و چون به عادت مبلغي را به فقرا كمك مي‌كني فكر مي كني كه اسير دنيا نيستي. يا اگر بر حسب عادت سالي يك بار به فقرا سر مي‌زني فكر مي‌كني كه اسير نيستي.
ولي همان موقع كه آنتخاب رنگ لباست برايت خيلي مهم مي‌شود و به داشتن ويلا، ماشين، لباس‌هاي گران قيمت و يك كلام به فكر بيشتر و بيشتر و بيشتر پول در آوردن مي‌افتي، اسارتت كامل شده است.
آري دنيا مار خوش خط وخالي است كه بي‌صدا دور گردنت مي‌پيچد.
تلويزيون LCD، ماشين ظرفشويي، فرش دستي، مبلمان و دكوراسيون، كت و شلوار و ....
همه و همه علاوه بر آنكه موجب آسايشند ولي هركدام حلقه‌اي از تور دنيا هستند كه در اين تور اسير شده‌ايم.
واي كه چقدر اسارت بد است و عادت مي‌كنيم به اسارت چنانچه تصور زندگي بدون ماشين، بدون ماشين لباسشويي، بدون ادكلن و بدون لباس نو در شب عيد برايمان غير ممكن مي‌شود.
و... بماند كه از دست دنيا خيلي شكايت دارم.

این متن و چندتای بعدی را دوستی عزیز برایم ارسال کرده است.

"درويشي به اشتباه فرشتگان به جهنم فرستاده ميشود .

پس از اندك زماني داد شيطان در مي آيد و رو به فرشتگان مي كند و ميگويد :

جاسوس مي فرستيد به جهنم!؟

از روزي كه اين ادم به جهنم آمده

مداوم در جهنم در گفتگو و بحث است و

جهنميان را هدايت مي كند و...

حال سخن درويشي كه به جهنم رفته بود اين چنين است:

با چنان عشقي زندگي كن كه حتي بنا به تصادف اگر

به جهنم افتادي خود شيطان تو را به

بهشت باز گرداند.

سيستم آموزشي مدارس:

در مقطع دبيرستان دانش آموزان در چند کلاس قرار مي گيرند که اين کلاسها صرفاٌ براي حضور و غياب قبل از حضور در کلاسهاي درسي و بعد از آن است.

در مورد سيستم آموزشي اطلاعات بنده به دليل کوتاه بودن زمان حضور در مدرسه جامع و دقيق نيست؛اما سعي مي کنم برداشت خود را در اين زمينه به رشته ي تحرير در بياورم.

اين گونه به نظر مي رسد که در مقطع دبيرستان و در بين سالهاي 7 تا 9 دروس به طور کلي آموزش داده مي شود اما آنچه براي من مشخص است در سال 10 تنها  پنج درس ( رياضي، علوم شامل سه درس فيزيک،شيمي و زيست شناسي، زبان انگليسي، دين و ورزش) به صورت اجباري به همه ي دانش آموزان آموزش داده مي شود و بقيه­ ي دروس در سه گروه تقسيم مي شوند که به آنها دروس optional گفته مي شود. هر دانش آموز موظف است از هر آپشن سه درس را با اولويت انتخاب کند و با تصميم نهايي مدرسه اين واحدها را بگذراند. (1- معمولاٌ اولويت اول مورد قبول واقع مي شود. 2- دسته ها داراي گزينه هاي مشترک هم مي باشند که تنها بايد در يک آپشن آنها را انتخاب کرد. 3- در اين انتخاب محدوديت هاي ديگري هم وجود دارد؛ براي مثال دانش آموزان بايد حتماٌ يکي از دو زبان فرانسوي يا اسپانيولي را فرا گيرند.) در سال 11 همان دروس بالا به غير از دين دروس اجباري و بقيه ي دروس optional هستند.  البته دانش آموزان بايد در سال 11 هم دروسي را که در سال 10 انتخاب کرده اند ادامه بدهند.

معمولاٌ فعاليت و نمره ي هر درس به دوبخش امتحان (exam) و تحقيق (coursework) تقسيم مي شود که در جزوه ي راهنمايي - که براي انتخاب همين رشته ها به دانش آموزان در ابتداي سال 10 داده مي شود-  اين نکته ذکر شده است که چند درصد نمره ي درس امتحان و چند درصد آن تحقيق است.. در بعضي موارد برخي دروس مانند رياضي 100% نمره ي آنها  امتحان  و در برخي موارد 100% نمره تحقيق است. در واقع فعاليتهاي  و نظم کلاسي تاثير چنداني در نمره ي پاياني ندارد. در اين جزوه در مورد هر دزس توضيحي داده مي شود که:

1-      قرار است چه کارهايي در اين درس انجام شود.

2-      بعد از گذراندن اين درس توانايي هاي کسب شده چه خواهدبود.

3-      در آينده چه کارهايي در رابطه با اين رشته  مي توان انجام داد و در واقع آينده ي کاري اين رشته چگونه است.

4-      اين درس تا چه اندازه به يادگيري ساير دروس کمک خواهد کرد يا در واقع اين درس با چه دروسي ارتباط بيشتري دارد.

در واقع اين جزوه بسيار کمک مي کند که فرد با اطلاعات کامل درسهاي مورد نظر خود را انتخاب کند و تقريباٌ هيچ گونه مشکلي براي انتخاب دروس خود نداشته باشد. مي توان اين انتخاب را به انتخاب واحد در دانشگاه تشبيه کرد.

از دروس optional مي توان به ICT، حقوق شهروندي (citizenship)، کارهاي گرافيکي

Design) (Graphic، زبانهاي اسپانيولي و فرانسوي، موسيقي، هنر (Art)، تاريخ و جغرافيا اشاره کرد که در ادامه درباره ي دروس اصلي و انتخابي که بنده در آن بودم توضيحاتي ارائه خواهد شد.

دروس اصلي همان طور که ذکر شد شامل رياضي، زبان، علوم، ديني و ورزش هستند که در سه درس اول   از دانش آموزان امتحان تعيين سطح گرفته مي شود و در هشت رده قرار مي گيرند که بالاترين سطح آنA*  و پايين ترين آن D است. هنگامي که کلاس فرد و سطح وي مشخص شد نمره ي او هم بر اساس همان سطحش تعيين مي شود؛ براي مثال کسي که در گروه B قرار دارد حداکثر نمره اي که مي تواند بگيرد B  است که نمره اي بين 60 تا 80 از 100 است. البته در طول سال تحصيلي بسته به تلاش هر دانش آموز سطح وي مي تواند بالاتر يا پايين تر برود.

باسمه تعالي

گزارش لندن ـ 1

يكي از دانش‌آموزان دبيرستان مفيد1 در نيمه راه براي ادامه تحصيلات به مدرسه‌اي در لندن رفته است.

ايشان زحمت كشيده و در گزارشي به مقايسه دو مدرسه پرداخته كه مطالعه آن خالي از لطف نيست.

سایر دوستان اگر تجاربی مانند این دارند در صورت ارسال موجبات سرور ما را فراهم خواهند نمود.

از آنجا كه اين گزارش مفصل است آنرا در چند قسمت آورده‌ام.

و اما گزارش:

گزارش سفر انگليس

تهيه و تدوين: سينا ضيايي

مقدّمه:

آن چه که مشخص است علم در تک تک نقاط دنيا گسترش پيدا کرده است و هر لحظه در حال پيشرفت و تاثير گذاري بر زندگي روزمره ي ماست. بدون شک اين پيشرفت در آموزش در مدارس هم تاثير شگرف و بسزايي دارد و خواهد داشت. براي استفاده از اين پيشرفت ها و روشهاي استفاده از آنها در مدارس کشورها يپيشرفته راههاي بسيار زيادي وجود دارد و با وجود وسايل ارتباط جمعي مانند اينترنت و تلويزيون دسترسي به آنها چندان مشکل به نظر نمي رسد. امّا تجربه ي حضوري يعني حضور در بطن اين اتفاقها و مواجهه و مشاهده ي اين روشها آن هم در يک کشور پيشرفته مطمئنّا اطلاعات بسيار بيشتري را در بردارد که خدا را شکر مي کنم که اين فرصت رابه من داد  تا با حضور در کشور بريتانيا و شهر لندن با سيستم آموزشي در مدارس آنها آشنا شوم. به طور قطع اين سيستم کامل نيست و نواقصي دارد، امّا استفاده بعضي از روشهاي اين سيستم مي تواند به کامل تر شدن مدرسه ي مفيد کمک کند.

آنچه در ادامه مي آيد توضيحاتي درباره ي مدرسه اي که بنده در آن بودم است.

نحوه ي ثبت نام:

به طور معمول براي ثبت نام در مدارس  (registration)اعم از دولتي و غير انتفاعي بايد از 3 تا 6 ماه قبل از شروع مدارس اقدام کرد. البته اين بدان معنا نيست که افرادي که در ميانه ي سال قصد رفتن به مدرسه را دارند نتوانند به خواسته ي خود برسند، امّا زمان زيادي طول مي کشد تا اين کار انجام شود. البته به طور خاص براي مدارس دولتي از طريق شهرداري هر منطقه هم مي توان اقدام کرد (شهرداري منطقه ي مورد نظر اسم دانش آموز را درليست انتظار قرار مي دهد تا براي او در مدارس جا ي خالي پيدا شود). يکي از مهم ترين مشکلات اين سيستم همين معطلي است که براي ثبت نام به وجود مي آيد که علت آن عدم وجود جاي خالي در مدارس است.

سيستم کلّي مدارس:

اوّلين نکته اي که بايد ذکر شود اين است که حضور در مدرسه امري اجباري در کشور بريتانيا است و در صورت غيبت غير موجّه دانش آموز و ديده شدن او توسّط پليس با پدر و مادر وي برخورد خواهد شد که در برخي موارد اين جريمه حتي تا حد حبس هم مي تواند باشد. تحصيل در مدارس دولتي رايگان است، امّا مدارس غير انتفاعي مبلغ قابل توجهي را به عنوان شهريه دريافت مي کنند.

سيستم آموزشي حاکم بر مدارس کشور بريتانيا تفاوتهاي بسياري با سيستم آموزشي در ايران دارد. در اين کشور سن ورود به مدرسه 4 سالگي است و مقاطع تحصيلي به دو مقطع ابتدايي (primary school) و دبيرستان (high school) تقسيم مي شود. هر دانش آموز بايد 11 سال در اين دومقطع تحصيل کند و همان طور که عرض شد اين يک امر اجباري است.

در مقطع دوم تحصيلي يا همان high school  همه ي دانش آموزان اعم از دختر و پسر بايد لباس فرم بپوشند. تمام مدارس مقطع ابتدايي و اکثر مدارس مقطع  دبيرستان به صورت مختلط (mixed) هستند. البته تعدادي مدرسه ي جدا (boys or girls) هم در هر منطقه در شهر لندن وجود دارد. همان طور که ذکر شد دانش آموزان بايد 11 سال درس بخوانند که هرسال به سه ترم بهار، پاييز و زمستان تقسيم مي شود که در بين هر ترم تعطيلي نسبتاٌ بلندي حدوداٌبه مدت 1 ماه و نيم قرار دارد و در هر ترم هم تعطيلات ميان ترم به مدت دو هفته وجود دارد. ساعت کاري همه ي مدارس دولتي از 9 صبح تا 3 يا 5/3 بعد از ظهر است.    

نکته ي جالب در مورد دانش آموزان مدارس لندن اين است که اغلب دانش آموزان مدارس داراي اصليتي غير انگليسي هستند.

Powered By
  BLOGFA.COM